كه منتها درجهء جود و شهامت و از خود گذشتگى است ) ، از آن سخن مىگويد كه طبيعت نخستين آدمى ( پيش از تربيت پذيرفتن و تزكيه شدن ) كفران نعمت است و بخل و نيكى براى خود خواستن و آن را تنها مخصوص خود ساختن ، ولى آيا چه وقت واقعا به خطاى خود پى خواهد برد ؟ در آن هنگام كه روپوش گورها برداشته و جسدها در آنها آشكار مىشود ، و نيز آنچه در سينه‌ها همچون اسرارى پنهان مانده است در معرض ديد همگان قرار مىگيرد : در چنين روزى آدمى در مىيابد كه خدا از حال او آگاه است . بدين گونه است كه اين سورهء كريمه ، چنان كه در بعضى از احاديث به منزلهء نيمى از قرآن توصيف شده ، آدمى را به از خود گذشتگى و فداكارى در راه خدا برمىانگيزد و براى رسيدن به اين هدف عالى تربيت مىكند . سورة العاديات / 287 [ سوره العاديات ( 100 ) : آيات 1 تا 11 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَ الْعادِياتِ ضَبْحاً ( 1 ) فَالْمُورِياتِ قَدْحاً ( 2 ) فَالْمُغِيراتِ صُبْحاً ( 3 ) فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً ( 4 ) فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً ( 5 ) إِنَّ الْإِنْسانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ( 6 ) وَ إِنَّهُ عَلى ذلِكَ لَشَهِيدٌ ( 7 ) وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ( 8 ) أَ فَلا يَعْلَمُ إِذا بُعْثِرَ ما فِي الْقُبُورِ ( 9 ) وَ حُصِّلَ ما فِي الصُّدُورِ ( 10 ) إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَبِيرٌ ( 11 )